Be a game changer!

Ondertussen ben ik alweer een week thuis, en heeft de Japan trip kunnen inzinken. Hierbij neem ik jullie mee naar het begin van de grote Japan trip! Enjoy.

Het is 1 februari, op Schiphol stond Bo al te wachten in de vertrekhal. Bo en ik zullen 18 dagen in Japan vertoeven. Eerst samen met Rita van Driel en Marjolein de Boer voor het Gamechangers project van het NOC*NSF en de Japanese Sport Council. Vervolgens gaan we door met de Orange Angels voor een trainingskamp en een toernooi.

Game changer (info link)

Na 11 uur vliegen kwamen we aan in Tokyo (met een OS/PS welkoms muur!) en gingen we, nadat we onze spullen hadden gedropt in het hotel en lunch te hebben gegeten, door naar de eerste activiteit. We waren gastsprekers op een lesdag voor vrijwilligers die (willen gaan) sporten met gehandicapten. Het cultuurverschil was even wennen, Japanners zijn zo respectvol dat ze ook afwachtend zijn om vragen te stellen, terwijl we dat juist zo graag willen! Uiteindelijk kwam er een gesprek op gang en konden we met z’n vieren handvatten geven.

Dag 2 was het Paralympic Sports Festival, in de ochtend alleen waren er al 200 sporters aanwezig met verschillende beperkingen. Er waren verschillende sporten aanwezig, van rolstoelrugby tot boccia, die we later ook mochten proberen. Het mooiste moment vond ik toen Marjolein een blinde man begeleidde. Ze tikte met zijn stok op de basket rand en hij schoot de bal erin! Na afloop hadden we een gesprek met de organisatie over de dag en onze ervaring hiervan.

Voordat het Game Changer project op volle toeren ging draaien hadden Bo en ik een dag vrij. Rita en Marjolein hadden vergaderingen waar we niet bij hoefden te zijn. Dit betekende voor ons dat we een toeristendag hadden! Wij besloten om naar de Tokyo Tower te gaan. Op 250 meter hoogte was het observatiedek, met een prachtig uitzicht! Van de beroemde berg Fuji-san tot Tokyo Bay. Later kwamen we erachter dat zelfs het OS/PS dorp was te zien. Zelfs vanaf deze hoogte was er geen einde van de stad in zicht. Het is echt ongelooflijk hoe groot Tokyo is. In de middag was onze groep van 4 weer compleet en hebben we het Olympisch Stadion bewonderd. Ook hebben we over het drukste oversteek plein gelopen in Shibuya.

De dagen hierna waren lange, zware maar leuke dagen. Vroeg ontbijten, demonstraties en clinics geven op scholen, lunchen, taxi in, vergadering, snack eten, workshops geven en daarna op zoek naar een restaurant om lekker te eten om vervolgens moe maar voldaan in bed te belanden.

Het doel van de vergaderingen en workshops is om een nieuwe sportcultuur neer te zetten wat in het teken staat van integratie. Een samenleving creëren waar mensen met een beperking makkelijker kunnen sporten en gaan integreren in het dagelijks leven. Het NOC*NSF wilt samen met de JSC in 3 districten van Tokyo zogenaamde Sport Service Points opzetten waar benodigde informatie en kennis beschikbaar worden gemaakt voor sporters, vrijwilligers en sportclubs. Geweldig dat Bo en ik actief mogen meepraten. Het gebeurt niet zomaar dat je bij beleidsmakers aan tafel zit om over een voor ons zo belangrijk onderwerp te praten.

Met nog 565 dagen te gaan voor de Paralympische Spelen Opening was voor ons de laatste Game Changer dag aangebroken. Ook deze dag wordt volledig benut voordat we afreizen naar de Orange Angels. Na de gebruikelijke demonstraties en een clinic in de ochtend was het ‘s-middags tijd voor een ronde tafel gesprek. Hierbij zaten Bo en ik aan de tafel met beleidsmakers en hadden we een open gesprek. De onderwerpen varieerden van opgroeien met een handicap in Nederland tot hoe wij zijn gaan sporten. Het belangrijkste onderwerp waar we op kwamen was hoe aangepast materiaal (rolstoel e.d.) wordt gefinancierd. De financieringsconstructie is in Nederland bijzonder. Ter vergelijking, in Japan is er geen financiering, in USA is er geen financiering, terwijl er in Nederland vanuit het WMO en de gemeenten budget is voor aangepast sportmateriaal.

Na het rondetafelgesprek was er een receptie met heerlijk eten (o.a. sushi!), goede gesprekken en een afsluitend boccia spel waarbij Bo en ikzelf tegen twee Japanse atleten moesten. Natuurlijk kwam onze competitiviteit naar boven en wonnen we maar liefst drie maal! Na afloop was het tijd voor ons om de taxi in te gaan richting Nagareyama, Tokyo.

Nagareyama

Ondertussen is het vrijdag en ben ik alweer een week op pad. Bij het ontbijt zag ik alle meiden en de staff van de Orange Angels voor het eerst in Japan. Het grote verschil voor ons was dat de rest een jetlag had en Bo en ik niet meer. Ik daarentegen, was moe door het drukke programma van de afgelopen dagen. Mooie balans toch?

Na de ochtendtraining gingen we naar het stadhuis voor een welkomstceremonie  waar we werden onthaald door de gemeenschap en burgemeester. Met een tas vol mooie welkomstcadeaus mochten we naar de sporthal voor de eerste wedstrijd tegen Japan. We startte scherp voor de volle tribunes in de sporthal en konden lekker doorwisselen zodat iedereen minuten kon maken.

De volgende dag was de tweede wedstrijd tegen Japan, deze begon stroef en eindigde sterk. We lieten compleet het tegenovergestelde beeld zien ten opzichte van gisteren. Er waren weer veel leermomenten, dus dat is dan wel weer fijn. Nu is het de tijd om “fouten” te maken, dan leer je het snelst! (als je het toepast natuurlijk).

Na de tweede wedstrijd kwam een fan naar mij om een fantastisch cadeau te geven, een getekende foto van de “WK-beker foto”! Zo gaaf!! Die heeft een mooie plek gekregen in mijn eetkamer.

De dagen erna trainen we nog in Nagareyama. We hadden zowel zaaltraining als krachttraining, de spieren bouwen zich natuurlijk niet vanzelf op ;-)

Maandagochtend waren we vrij, dus ging de grootste gedeelte van de groep de toerist uithangen in de buurt van Asakusa Tempel. Met z’n allen is het niet te doen, dus we zijn opgebroken in kleinere groepjes. Cher, Saskia, Ilse en ik wilden graag een handwerk museum bezoeken in de buurt. Natuurlijk was het ons geluk dat het in renovatie was. Uiteindelijk zijn we bij de grote tempel beland en hebben wij die van alle hoeken bewonderd. Het is zo mooi en groot!

De tijd ging snel voorbij. Voor we het wisten was het tijd om naar sporthal te gaan voor de middagtraining.  Daarna gingen we met z’n allen sushi eten! Geloof mij, het is niet te vergelijken met Nederlandse sushi, de rijst en textuur van de rijst en de vis is zo anders! Ge-wel-dig!

Dinsdags zijn we met de hele groep gaan touren in het ROLSTOELBASKETBALL STADION van de voorrondes, zo GAAF!!! Onbeschrijfelijk om al in het stadion te zijn waar het moet gaan gebeuren. Alles wat wij nu doen is voor het moment daar... Over voorbereiden gesproken: ‘s-middags hadden we onze laatste training in Tokyo, na de training zijn onze stoelen reisklaar gemaakt zodat het zo de vrachtwagen in kan voor het vervoer naar Osaka.

Osaka Cup

Een binnenlandse vlucht later komen we aan in het vertrouwde Osaka. Het is alweer de derde keer dat TeamNL aantreed voor de Osaka cup. We zijn dus goed bekend met de directe omgeving en alle accommodaties. De eerste dag hadden we een training waarna de groep in tweeën werd  gesplitst om langs scholen te gaan voor een demonstratie/clinic. Het blijft leuk om te doen, heerlijk basketballen met scholieren!

Dag twee is de dag dat we aan de bak moesten, de eerste wedstrijd was gelijk tegen GB (finalist WK). Zij gaan er altijd de volle 40 minuten voor. Persoonlijk vind ik het heerlijk om tegen ze te spelen. De uitslag was 63 - 44 winst. Na de lunch moesten we aantreden tegen een verjongd team Australië. Deze ploeg is nu bezig met opbouwen voor een ploeg naar de PS van 2024, er zijn nog een paar veteranen waar we de focus op leggen om af te stoppen (uitslag 27-72).

Dag drie in Osaka was een wedstrijd tegen Japan. Net zoals de laatste wedstrijd in Nagareyama begonnen we stroef. We bleven rustig (28-26 ruststand),  Na de rust kwamen we hard terug en staan officieel in de finale (uitslag 54-64). Na de wedstrijd bleven Saskia, Dagmar, Anouk en ik achter om te gaan basketballen met kinderen die verschillende beperkingen hebben. Toen er tijdens de training werd gevraagd wie het wouden doen, schoot mijn hand gelijk omhoog :-) Ik vind het zo leuk!

Na het spelen met de kinderen was het op een gegeven moment tijd om terug naar hotel te gaan, gelukkig maar… want mijn buik was al behoorlijk aan het knorren!

De finaledag ging snel voorbij, omdat Japan in de bronzen finale stond hadden ze de primetime dat betekende dat TeamNL en GB de finale in de ochtend moesten spelen. Opnieuw na een minder begin (ik kreeg er geen bal in), bleven we vasthouden aan onze kracht. Persoonlijk weet ik, als ik nu mis gaat de volgende erin. De enige manier om je schotpercentage omhoog te krijgen is om te blijven schieten. Uiteindelijk wonnen we met 52-37 en namen de Osaka cup mee naar huis.

Die avond bij het afscheidsdiner viel TeamNL goed in de prijzen, eerst Jitske Visser in het all star team, ikzelf als MVP, daarna nog Toine Klerks voor de vriendschapsprijs.

Alles meegenomen was dit een zeer waardevolle trip, waar ik nog vaak aan zal terugdenken.




51072963_10157615924066062_4021046294884646912_njpg

51814875_10157621548956062_4836071924767391744_njpg

51454233_1879042772217506_216907766982246400_njpg


51316439_1003840713139340_1129875277032194048_njpg

MIL05433jpg
52071544_10157632760811062_9131573776692019200_ojpg

51430497_10215130611352536_4951960244176551936_njpg

MVPjpeg