2018 - Wat. Een. Jaar.

Als ik terugkijk naar 2018, dan krijg ik gewoon kippenvel. Het jaar dat wij WERELDKAMPIOEN zijn geworden!!!

Het begon vrij "gewoon" in Januari, waar ik na een geslaagd Oud en Nieuw terug ging na naar het normale ritme waarin alles in het teken stond in het verbeteren van mijzelf., op het veld en zeker ook ernaast. Er zijn vele stappen gezet door het trainen met het Nationaal Dames Team en met de DONECK Dolphins in Trier en alle bijbehorende wedstrijden. Tevens ben ik op persoonlijk en maatschappelijk vlak gegroeid door werkervaring op te doen met TeamNL@Work bij Triple Double (met dank aan het VWS, NOC*NSF, en meer) en een "mini-marketingjob" bij Herres in Trier. Eerlijk is eerlijk, het was vrij hectisch om elke week te pendelen tussen Nederland en Duitsland. Nog steeds ben ik dan ook erg gelukkig met "mijn" trouwe Toyota Yaris "Heidi - the Hybrid" die mij veilig van A naar B brengt.

De eerste trip met het Dames team was naar Osaka, Japan in Februari. Dat is een uitstekend georganiseerd toernooi met goede tegenstand: GB, Australië en natuurlijk Japan. Naast de wedstrijden en trainingen mochten een aantal van ons tussendoor een clinic geven aan jonge kinderen. Dat blijft echt een van de leukste dingen om te doen (behalve natuurlijk zelf spelen), onze toffe sport verspreiden en als wij dan ook nog een voorbeeld kunnen zijn en met de kids basketballen... dan is dat een win-win-win situatie! Niks is mooier dan de glimlach van een kind. Natuurlijk was het ook fijn dat wij het toernooi wonnen.

Bij terugkomst in Nederland had ik een paar dagen de tijd om de was te doen en bij te komen voordat het normale ritme weer begon. Want van de reguliere competitie naderde het eind. Dat betekent........ beker en PLAY-OFFS TIJD! Hierbij waren wij redelijk succesvol, nadat wij het 1e weekend thuis hadden verloren van Lahn-Dill pakten wij in het 2e weekend een hard gevochten winst. Dit betekende dat wij de dag erna de beslissende wedstrijd moesten spelen voor de finale plek. Deze verloren wij.... Ondanks dit resultaat (en stranden in de halve finale van de beker), konden wij als team tevreden terugkijken op het seizoen. Zeker toen duidelijk werd dat wij als groep samenblijven voor het 2018/2019 seizoen. GO DOLPHINS.

Maart en april stonden in het teken van eindes.... Clubseizoen voorbij, mini-job in Duitsland afgesloten en TeamNL@Work traject afgesloten. Maar één hoofdstuk duurt nog tot en met augustus, de voorbereiding voor het WK. Aangezien ik geen andere verplichtingen heb in deze maanden ben ik weer volledig op Papendal gaan trainen, alle zaaltrainingen, conditionering en krachttrainingen op Papendal. Het blijft een optimale ervaring en staat aan de basis van het succes van ons team.

In juli stond er 2.5 week gepland waarin wij 3 toernooien achter elkaar gaan spelen als ultieme voorbereiding. 5 dagen voor vertrek ging ik door mijn rug (wellicht wordt ik stiekem oud...) en was het dus wel even spannend hoe de vlucht zou gaan. Gelukkig ging het, met intensieve fysio, veel oefeningen en leven in 2 standen (liggen of staan/lopen), snel een stuk beter! Dus werden de koffer(s) ingepakt, het eten van Papendal opgehaald en vertrok ik richting Schiphol.

Startend in Amerika (Colorado Springs, door naar de Continental Clash in Engeland (Sheffield) en eindigend bij de World Cup in Duitsland (Frankfurt) was het een intense reis. Stats van deze trip: 14 dagen, 17 wedstrijden, 16 winst en 3 (gewonnen) toernooien.

Naast hard trainen is het ook belangrijk om ontspanning op te zoeken, dit jaar kwamen goede vrienden uit Amerika naar Nederland!! Zo vet om ze ons mooie land te kunnen zien. Na 5 jaar heeft Ashley eindelijk mijn familie ontmoet, dat was echt een speciaal moment. Uiteraard ook lekker de toerist in eigen land uitgehangen; zo zijn we onder andere naar de Zaanse Schans geweest maar het leukste vond ik echt Giethoorn. Ik had een kayak geregeld en we hebben daar heerlijk gevaren op een mooie dag. Terwijl ze hier waren was ook het Nederlandse event de Dutch Battle in Nieuwegein (georganiseerd door BEN). Wat betekende dat ze ook live een wedstrijd van TeamNL hebben kunnen zien!

1,5 week later zitten we in de bus naar Hamburg. Wij komen 2 dagen voor onze eerste wedstrijd aan. Dat geeft ons een beetje tijd om te "wennen" aan het hotel, sporthal, omgeving en het transport. Ik zou alinea's vol kunnen schrijven over het WK. Nog nooit heb ik met zo een gevoel op het veld gestaan, alles viel op zijn plek, iedereen was op zijn plek, we deden wat we moesten doen. WIJ ZIJN WERELDKAMPIOEN!!!  

Tevens zijn Jitske en ik in het Allstar-team verkozen, waar ik ook nog de MVP (Most Valuable Player) titel mocht ontvangen! Jaren is het mijn droom geweest om de beste speler te worden, en dan ben je het "gewoon". Nu is het zaak om aan de top te blijven.

Na het WK lichtelijk ben ik in het media circus gekomen. Gelukkig had ik twee weken vrij voordat ik mij moest melden in Trier voor het nieuwe seizoen in de RBBL 1. Amy en ik zijn een midweek op vakantie geweest op Fuerteventura (zeker een aanrader) en genoten van niks doen, rondkijken, naar het strand, lekker eten, safaripark en ultiem relaxen. Na zo een hectisch seizoen was ik hier echt aan toe om mij weer op te laden voor het komende seizoen.





schermafbeelding-2019-01-06-om-150714png
27993261_1590248324384837_9211255838916026125_ojpg
27788104_1675767815802243_5694284226121711547_ojpg40077645_10210024048517252_479554869787623424_njpg20180901_205014jpg