Geschiedenis

Facts & Story

  • Naam: Mariska Beijer
  • Geboren: 29 juni 1991 te Den Helder
  • Woonplaats: Oosterbeek
  • Familie: Ouders Louise & Jacques, zus Linda & broer Arnold 
  • Handicap: amputatie rechter voet en onderbeen spieren na logesyndroom. Dystrofie en lymfeobstructie linkerbeen
  • Bijzonderheden: leven met astma, eczeem & allergie. Overlever van Willems tumor in linker nier.
  • Educatie: basisschool de Schoter Duijn, HAVO op het EHC/Lyceum aan Zee, propedeuse sportmarketing Johan Cruyff University, Bachelor in Business Administration – Marketing aan de University of Wisconsin – Whitewater
  • Passie: rolstoelbasketball
  • Hobbies: lezen, gamen, Netflixen en creatief bezig zijn.

Wie ben ik?

Mariska Beijer, geboren en getogen in Den Helder. Daar heb ik 18 jaar met veel plezier thuis gewoond en mijn eerste stappen gezet. Mijn eerste jaren waren zeer hectisch voor de familie. Toen ik een baby was, werd er geconstateerd dat ik zware allergieën en eczeem had. Om het nog zwaarder te maken ontwikkelde er zich ook een tumor in mijn nier die pas rond mijn 2e werd ontdekt. Gelukkig ben ik door goede behandelingen, chemotherapie en verwijdering van de nier, al jaren schoon en leef ik met 1 super nier en een mooie ritssluiting op mijn buik. Tussen de chemo behandelingen door ben ik ongelukkig van de trap afgevallen waar ik mijn rechter bovenbeen brak. In het ziekenhuis werd ik in een tractie/gips gezet en begonnen complicaties. Het gips zat te strak om mijn been waardoor er geen bloedtoevoer naar mijn onderbeen was. Dit resulteerde in een zogenaamd loge-syndroom. In eerste instantie hoefden “alleen maar” mijn onderbeenspieren verwijderd te worden…

In de jaren die volgen (2-8 jaar oud) worden er tientallen operaties gedaan om mijn rechterbeen te laten functioneren. Echter houd het een keer op. 11/03/1999 is de dag die ik nooit zou vergeten. Dat is de dag dat mijn voet werd geamputeerd. Na jaren pijn en slecht kunnen lopen was het een openbaring. Na 2 dagen mocht/kon ik mijn stomp voor het eerst zien en ik vond ik het het mooiste ooit! Ik heb een “kindvriendelijke” amputatie gekregen waarbij ik ook even kan lopen zonder prothese.  Ze hebben mijn gehele bot behouden, waardoor het hoogteverschil tussen mijn stomp en andere been minimaal was. Momenteel heb ik daar nog veel plezier van aangezien ik ’s nachts niet eerst mijn been hoef aan te trekken of moeilijk hoef te doen om onder de douche te komen.

338024_10150647425956062_914245448_ojpgAls patient van het AMC – Emma kinderziekenhuis konden wij als gezin regelmatig op pad. Deze foto is favoriet van mij, op een zeilboot dobberen op het IJsselmeer

Na jaren problemen te hebben gehad met mijn gezondheid, erger wordende astma en dergelijke, zijn we op zoek gegaan naar een sport. Ik ben begonnen bij Zeemacht Den Helder met (valide) badminton op mijn nieuw gevonden voet. Echter miste ik heel veel kracht en explosiviteit en was het te zwaar om een hele training mee te doen. Gelukkig was er na de kindergroep en training rolstoelbadminton waar ik in mee mocht draaien! Dat ging echt heel goed en mocht ook in 2001 en 2002 meedoen met een (volwassen)toernooi waar ik samen met een dubbelpartner zilver pakte in 2002. Je zal denken: dat is het. je hebt talent je gaat ervoor! maar: ik miste iets… maar wat? Daar wist een clubgenoot wel wat op! Hij deed ook aan rolstoelbasketbal, wellicht was dit iets voor mij?

340545_10150647425786062_651008617_ojpg

één van mijn eerste basketballfoto’s.

Het moment dat ik de sporthal binnenkwam bij JBC/nh zal ik nooit vergeten. Het geluid van de bal die stuitert (dribbelen leer ik later), gebeuk van de frames, geschreeuw en lichte geur van verbrand rubber in de lucht. “Dit wil ik!” Gelukkig kwam ik een club terecht met goede coaching en met teams op verschillende niveaus waardoor ik op een natuurlijke wijze door kon groeien binnen de club van stimuleringsdivisie (laagste) naar de eredivisie (hoogste). Wat erna gebeurd is met geen pen te beschrijven ...